Myślałam już, że w tym roku śniegu nie będzie. Założenie to oparłam na fakcie, że późną jesienią kupiliśmy sobie rakiety (do chodzenia po śniegu, nie latania w kosmos), no a wiadomo, że jak człowiek ma ze sobą parasol, to nie pada deszcz. W zeszłym tygodniu jednak zapowiedziano śnieg, a w miarę zbliżania się weekendu, prognoza robiła się coraz poważniejsza. W czwartek pojechałam na zakupy, bo okazało się, że w piątek możemy nie zdążyć przed śnieżycą, a padać ma też przez większą część soboty.
Wtedy to właśnie w wielkim hamerykańskim supermarkecie ujrzałam coś, co, jak na tutejsze realia, najbardziej było zbliżone do kolejki za mięsem. Przed ladą z wędliną stało na raz mianowicie około dziesięciu osób!
W piątek nie zaczęło padać aż do późnego wieczora, ale w sobotę obudziliśmy się w kurniawie. Wiało i padało, wiało tak mocno, że padało w poprzek, a gdy w pewnym momencie spojrzałam w okno, zobaczyłam śnieg lecący do góry. O odśnieżaniu nie było mowy, bo na polu* nie można było oddychać, jeżeli nie stało się tyłem do wiatru, a łopatę ustawioną pod kątem 90 stopni do jego kierunku wyrywało człowiekowi z ręki. I tak było przez dwanaście godzin. W niedzielę na błękitne niebo wyszło słońce i mogliśmy rozkoszować się bezwietrzną pogodą, zaspami wokół domów i drogą dojazdową zasypaną na dobre pół metra. Za dużo jak na pług, więc po południu przyjechała koparka i zaczęła ten śnieg przerzucać z ulicy do ogródków. Do wieczora odkopała jeden pas jezdni i uformowała góry śniegowe na półtora do dwóch metrów po obu jego stronach. W poniedziałek ludzie, w zależności od stopnia odkopania miejsca zamieszkania i napędu w samochodach pojawili się, bądź nie, w pracy. Szkoły były zamknięte. Dalszą część usuwania śniegu służby drogowe pozostawiły w dużej mierze pogodzie (odwilży), zupełnie nie przejmując się takimi drobiazgami, jak ponad metrowe góry śniegu nagle blokujące jeden z pasów jezdni, poza tym odśnieżony.
W poniedziałek zobaczyłam też po raz pierwszy w Hameryce kilka pustych półek w sklepie spożywczym – wykupili mleko i mąkę! Kiedyś już słyszałam, że jak tu zapowiadają klęski żywiołowe i ludzie rzucają się do sklepu, żeby nakupić jedzenia, to największą popularnością cieszy się właśnie mleko, mąka i jajka. Żeby na śniadanie w dzień Armagedonu móc zrobić sobie placuszki.**
* oboczność południowopolska
** pancakes, nie mylić z crepes – naleśnikami. Pancakes robione są z dodatkiem sody lub proszku do pieczenia i podawane na śniadanie z syropem klonowym.
Hameryka 