Sezon przeziębieniowy co prawda dobiegł końca, ale zaczęły się wzmożone alergie, kichanie więc nadal jest w modzie. W tym kontekście wyżyję się trochę na hamerykańskim sposobie obchodzenia się z bezpośrednim zagrożeniem życia, jakim wydaje się być dla nich kontakt z najdrobniejszym zarazkiem. Z jakichś przyczyn znaczna część tutejszego społeczeństwa nie stawia na wzmocnienie własnego systemu odpornościowego, lecz na wybicie do nogi zarazków znajdujących się w otoczeniu. W syzyfowym swym wysiłku zaopatrują się w dezynfekujące chusteczki, nasączone mordującym życie płynem i przecierają nimi telefony, komputery, biurka, klamki w biurze i własne ręce co dwie sekundy. Specjalnym odkażającym aerozolem spryskują kilka razy dziennie pomieszczenia. U szczytu sezonu grypowego niektóre supermarkety oferują przy wejściu odkażające chusteczki z sugestią, żeby przecierać nimi uchwyt wózka i nie narażać się na niebiezpieczeństwo dotknięcia czegoś, co przed chwilą dotykane było przez kogoś innego. W toaletach biurowych pojawiają się wydrukowane maczkiem na formacie zbliżonym do A4* porady, co robić, żeby nie nabawić się kataru, kaszlu, bólu gardła, grypy, zapalenia płuc, śmierci. Punktów jest wiele, jednym ze sprawiających mi szczególną radość jest zalecenie, aby w niebezpiecznym okresie zrezygnować z podawania ludziom ręki na przywitanie. Jeśli zaś nie udało się nam uniknąć nieszczęścia i na przykład musimy zakaszleć, to nie powinniśmy zasłaniać ust dłonią, tylko rękawem z przedramienia. W ten sposób, gdy jakiś nieuświadomiony samobójca poda nam jednak rękę, ograniczymy ryzyko zarażenia go naszą dżumą, cholerą i tyfusem. Jazda windą w towarzystwie człowieka kaszlącego lub  zakatarzonego, jest dopustem bożym i mili pasażerowie po wyjściu z windy głośno wymieniają uwagi na temat tego, ile dni potrzeba będzie, by wylęgła się u nich straszna choroba, której się właśnie nabawili.

Oczywiście nie wszyscy obywatele Imperium zachowują się w ten sposób. Odsetek dewiacji objawiającej się donkiszotową walką z mikrobami wydaje mi się jednak być tu "nieco" wyższy niż w Europie. No ale, ostatecznie, przecież wszystko tu jest większe!

*Tutaj wszystko jest inne niż na całym cywilizowanym świecie, więc papier też jest w innym, hamerykańskim, formacie.

Mamy takiego nauczyciela angielskiego, hamerykańskiego republikanina do szpiku kości. Nauczyciel z niego niezły, pracownik lojalny, trzeba tylko za wszelką cenę unikać pewnych tematów. Ale posłuchać komentarzy, najlepiej nie włączając się do dyskusji, można.

Ostatnio konwersując z nauczycielką francuskiego rozmowa zeszła im na to, jaki obcy język jest najbardziej przydatny w tej krainie cudów, w której aktualnie mieszkam. Stwierdzili zgodnie, że hiszpański, przy czym kolega, nazwijmy go A., zacząłsie momentalnie nakręcać:

– Tak, oczywiście, hiszpański jest niezbędny, jak się pójdzie do takiego Wal-Martu (ogromny i bardzo tani supermarket), to tam nikt nie rozumie po angielsku! Do tego żeśmy doszli! Ja bym chciał, żeby ci ludzie doświadczyli tego we własnym kraju, jak to jest, gdy wszyscy mówią tylko obcym językiem!

Komentarz mojej koleżanki Ukrainki:

– No cóż, taka dola imperialistów…

Do niefortunnych uregulowań w Hameryce należy brak wolnego dnia w poniedziałek wielkanocny. Jutro grzecznie idziemy do pracy. Ale świetować zaczeliśmy już wczoraj, albowiem zaproszono nas na baby shower.

Baby shower jest tutejszym zwyczajem i jak wiele hamerykańskich zwyczajów jest niezwykle praktyczny. Tak na miesiąc-dwa przed planowanym rozwiązaniem organizuje się imprezę dla przyszłej mamy i jeszcze nie widzącego świata dziecka. Zaproszeni goście mają prawo i obowiązek przynieść prezent przydatny do obróbki niemowlaka. Sama impreza też często jest podarunkiem od kogoś z przyjaciół lub rodziny i organizowana w domu innym od tego należącego do mającej się powiększyć rodziny. Dominującymi tematami na takim przyjęciu są zwykle opowieści i wymiana doświadczeń związanych z ciążami, porodami i niemowlakami. Nietrudno sobie wyobrazić, że osoby nie posiadające dzieci czują się w tej atmosferze nieco wyalienowane.

Tym razem było jednak inaczej. Wczorajsze Baby shower było niespodzianką mającą miejsce w odpowiedniej wielkości domu jednej koleżanki, urządzoną przez obdarzone talentem organizacyjnym dwie inne koleżanki. Zaproszono wszystkiego około dwudziestu osób, które stawiły się punktualnie, chodziło bowiem o zaskoczenie przyszłej mamy, którą mąż sprowadził tam pod jakimś mało wiarygodnym pretekstem. Na początku rozdano wszystkim po jednej miniaturowaj klamerce do bielizmy i oznajmiono, że jest to jedna z gier – chodzi o to, żeby nie wymawiać słowa: baby. Kto się zapomni musi oddać swoją klamerkę osobie która najszybciej zareagowała na użycie zabronionego słowa. Wygrywa ten, kto na końcu wieczoru będzie mógł pochwalić się największą ilością klamerek.

Impreza poza piciem, jedzeniem, rozpakowywaniem prezentów, obfitowała w różne wychowawcze gry, takie jak przebieranie na wyścigi i z zawiązanymi oczami lalek, krótki, nie całkiem poważny quiz na temat związany z rodzicielstwem, oraz  wyścig zręcznościowy brzuchatych. Obecnym na wieczorku facetom przywiązano do brzuchów nadmuchane balony i kazano w kolejności i na wyścigi: siedząc ubrać (ooops, przepraszam, w standartowym polskim: założyć) buty, dalej siedząc wypolerować je szmatką, zrobić pięć przysiadów i uściskać serdecznie trzy osoby, wszystko z balonowym brzuchem wielkości dziewiątego miesiąca. Zwycięzca dostawał czekoladowe jajko (bliskość Wielkanocy). Na końcu odbyło się ciągnięcie losów w postaci pampersów. Zapowiedziano, że część z tych pampersów zawiera nagrody i że jeżeli wyciągniemy taki szczęśliwy los, musimy zjeść zawartość. Hmm, dziewczyny się postarały – nutella rozsmarowana w pampersie naprawdę robi piernikowe wrażenie, ale moim zdaniem jeszcze obrzydliwsze jest masło orzechowe… Miałam szczęscie – wylosowałam całe, zawinięte w sreberko czekoladowe jajko:-)

Wczorajsze baby shower było dość wyjątkowe z uwagi na fakt, że nikt, słownie NIKT z obecnych nie ma dzieci. Było to o tyle niefortunne dla przyszłej mamy, że nie ma ona w bliższej i dalszej okolicy (oboje z mężem są ze środkowej Europy i w Hameryce tylko na kilka lat) nikogo z dzieciowym doświadczeniem. Pod koniec zamieniłam z nią kilka słów w cztery oczy i zeznała, że czuje się dość samotna i bardzo niepewna. Życzyłaby sobie mieć w zasięgu jakąś choćby trochę bardziej doświadczoną matkę. A tu tylko dziesięciu ryczących ze śmiechu brzuchaczy z balonami w chustach…

Wszyscy słyszeliśmy podobne historie, wydaje mi się, że szczególnie obfite były w nie lata osiemdziesiąte i kraje pewnego bloku, ale oko w oko z bohaterem takiej opowieści stanęłam dopiero teraz. Zadziwiające jest to tym bardziej, że mamy już inne tysiąclecie, a sam zainteresowany nigdy z owym blokiem nic wspólnego nie miał.

Jest w okolicach pięćdziesiątki. Żonaty, troje dzieci. Pochodzi ze Stuttgartu. W rodzinnych stronach mieli z żoną firmę zajmującą sie organizowaniem różnego rodzaju wystaw. Artystyczne zacięcie widać zresztą po kształcie oprawki okularów, butach i podręcznym naramiennym worku. Z jakichś powodów, chcieli rodzinną Szwabię opuścić. Rozważali Kanadę, do głowy przyszła im Polska, ale zanim podjęli ostateczną decyzję, przyszła wiadomość, że żona wygrała Zieloną Kartę i Hameryka zaprasza. Sprzedali więc wszystko, co mieli w Niemczech i pełni ufności w świetlaną przyszłość przefrunęli nad Atlantykiem. Wierzyli, że z ich doświadczeniem, umiejętnościami, papierami wszystkie drzwi w Hameryce będą im stały otworem.

Nie trzeba było wiele czasu, żeby przekonać się, że z ich doświadzeniem, umiejętnościami, papierami, a przede wszystkim oczekiwaniami, wszystkie drzwi w Hameryce są przed nimi zamknięte. I oto są już tutaj od piętnastu miesięcy. Mieszkają na północno-wschodnim krańcu Wielkiego Hamerykańskiego Miasta, gdzie co prawda nikt nie strzela, ale jest to jedyna zaleta tej depresyjnej dzielnicy, przy której Osiedle Za Żelazną Bramą w Warszawie to szczyt osięgnięć architektonicznych, dobrego gustu i optymizmu przelanego w beton. Żyją z oszczędności, z pieniędzy pochodzących ze sprzedanego dorobku życia w Stuttgarcie. On dostał bardzo prostą i nie bardzo płatną pracę w dużym muzeum, ona jest akurat w Niemczech, bo musi poddać się operacji, a nie mogą sobie na nią w Hameryce pozwolić. Może by tak wrócili do domu, póki jeszcze nie stracili wszystkich pieniędzy? No ale jak to tak teraz wrócić do Stuttgartu, gdy dumnie pożegnało się wszystkich, żeby zacząć Nowe Wspaniałe Życie?

Komentarz Mojego: dumm geboren und nichts dazu gelernt (w wolnym tłumaczeniu: jaki stary, taki głupi…)

Jest taki gatunek. Nie bardzo  rozpowszechniony, ale dość uciążliwy. Są w okolicach czterdziestki, tutaj od jakichś dwudziestu lat, dobrze wykształcone,studia kończyły jeszcze tam albo już tu, zdążyły tutaj osiągnąć dobrą pozycję zawodową i… przychodzą do nas po lekcje angielskiego.

Niewiele możemy dla takiej pani adwokat z dyplomem jednego z najlepszych amerykańskich uniwersytetów zrobić. A ona oczekuje cudu. Oczekuje, że pozbędzie się swojego chińskiego albo środkowoafrykańskiego akcentu i zacznie mówić jak WASP (biała, anglosaska, protestancka Hamerykanka). Czy to możliwe? Może i możliwe. W przypadku wyjątkowo zdolnych, niesłychanie pracowitych i bardzo pokornych jednostek. Do pracy nad wymową potrzeba mianowicie dużo pokory: tyle razy trzeba słowa, zdania całe powtarzać, przyjmować do wiadomości, że nie brzmią one jak powinny, słuchać, znowu powtarzać, znowu nie tak, znowu słuchać, powtarzać, słuchać, nie słyszeć, dalej słuchać, wreszcie słyszeć, zaraz potem powtarzać i słyszeć, że we własnym wykonaniu to jeszcze nie tak, ciągle jeszcze nie tak, znowu nie tak…

A przedstawicielki gatunku, o którym mowa czym jak czym, ale pokorą nie grzeszą. Dość naupokarzano je w kraju wyjścia, teraz są na etapie odbijania sobie. Za straconą w Rewolucji Kulturalnej młodość, za niemalże stracone życie, gdy w rodzinnej równikowej Afryce otoczenie dowiedziało się o jej homoseksualnych skłonnościach…

Więc gdyby tę pokorę, o którą ich nie posądzam, cierpliwość i wytrwałość, którą by może i miały, ale praca zajmuje za dużo z ich dnia i na ćwiczenia nie ma czasu, a lekcje ciągle trzeba przesuwać, wyjątkowy talent, który jak do tej pory nie ujawnił się na tyle, żeby zredukować mniej lub bardziej wyraźny akcent, miały, to i tak nie znajdą u nas, czego szukają. Je trzeba posłać do szkoły aktorskiej na zajęcia dykcji i wymowy dla profesjonalistów. My uczymy języka. My nie uczymy, jak stać się inną osobą.

Dawno temu Mój Szef był młodym człowiekiem i zaczynał karierę sprzedawcy w sklepie meblowym. Klientela była różna, a najczęściej nieszczególnie sympatyczna.

-I wchodzi ta baba w futrze, widać, że zimna od pieniędzy, szpilki stukają po podłodze, do dzisiaj słyszę to "klik klik klik". Podchodzę, otwieram usta, żeby powiedzieć dzień dobry, a ona na mnie nawet nie patrzy, tylko z pogardą odgania ręką jak uprzykrzoną muchę. Ogląda, ogląda te meble potem mnie woła. O cenę ostatniej kanapy z wyprzedaży się targuje. Staram się jak mogę panować nad wyrazem twarzy (jak znam Mojego Szefa, to nie bardzo mu się to udało), odpowiadam na pytania no i ogólnie profesjonalnie się zachowuję. A ta wypytuje o wszystko, przetestowała mnie ze znajomości całego asortymentu normalnie! A coraz to mi udowadnia, że się na niczym nie znam i jestem idiotą.  Ze dwie godziny mnie męczyła, nic nie kupiła, polazła. Przez ten czas mój kolega sprzedał komplet wypoczynkowy młodemu małżeństwu. No a wiesz – w takim sklepie zarobisz tylko, jak coś sprzedasz, myśmy tam na prowizji byli. Za kilka dni szef mi mówi, że baba była rano i żeby przygotować kanapę do wysyłki, bo ją kupiła. Szef ją obsługiwał więc nikt nie dostał prowizji. No to mnie krew zalała na torbę jedną, poleciałem po książeczkę czekową, wypisuję czek na sumę o 30% wyższą niż ta co baba ją ma płacić, rzucam szefowi na stół i mówię: JA tę kanapę kupuję, ona jej nie dostanie!!! Na kij mi ta kanapa, stać mnie na nią nie było, ale się zawziąłem na cholerę, przepłacę, byle ona jej tylko nie dostała!

-I co, kupiłeś tę kanapę?

-Nie, no szef mnie wziął na stronę, obrócił sprawę w żart i wytłumaczył, że tego, co te tyfusy (czytaj klienci) mówią i jak się zachowują, to absolutnie do siebie brać nie można, bo by człowiek nigdy niczego nie sprzedał…