Bezpośrednio przed świętami byliśmy u mojego hamerykańskiego kumpla, niech będzie, że dziwaka. Impreza odbywała się w dom(k)u w którym wynajmuje pokój, znajdującym się w o wiele lepszej dzielnicy Wielkiego Hamerykańskiego Miasta, niż mieszkał poprzednio. Mimo to, gdy przyjechaliśmy w te okolice Mój rozglądając się niespokojnie stwierdził: o Boże, tu można znaleźć miejsce do parkowania – to zły znak! (Była sobota wieczorem.)

Powodem imprezy, o ile takowy w ogóle jest potrzebny, był występ zespołu, w którym kumpel mój gra pierwsze skrzypce. No, może nie tyle skrzypce, ile gitarę. I śpiewa. Tytułowy bluegras (niebieska trawa) to nie tylko nazwa gatunku trawy, ale właśnie rodzaj muzyki przez nich grany, folku rodem z Kentucky. Mój pochodzący z północnego New Jersey kumpel dokłada wszelkich starań, by jego sfingowana gwara brzmiała w tych piosenkach autentycznie. Udaje mu się to lepiej lub gorzej, ale zawsze jest śmiesznie. Występ otwarli piosenką pod tytułem „My Favorite Overalls” – „Moje ulubione ogrodniczki”. Ogrodniczki w sensie spodnie na szelkach.

W przerwach miałam szansę dowiedzieć się, jak się mu wiedzie w nowej pracy. Wymyślił sobie bowiem, po półtora roku pracy w biurze, że właściwie to chciałby uczyć w szkole, żeby mieć więcej wolnego. Ponieważ zna niemiecki, załapał się na cztero miesięczne zastępstwo za nauczycielkę w szkole odpowiadającej naszemu gimnazjum. Przypadło mu w udziale uczenie słodkich dziatek w wieku 13-tu i 14-tu lat. Ci czternastoletni to podobno spoko, ale rozpoczynające naukę niemieckiego trzynastolatki dały mu już tak popalić, że znów zdezorientowany spogląda w przyszłość, nie widząc się już jednak w roli pedagoga. Oczywiście chcieliśmy wiedzieć, jakie to horrory mają miejsce w nienajgorszym przecież, dystrykcie szkolnym (najgorszy to on nie jest, bo dziatki przychodzą bez broni do szkoły.)  

Uczniowie mieli za zadanie powtarzać chórem za nauczycielem słówka w celu nauczenia się poprawnej wymowy. Jeden z byskotliwych chłopaczków, zamiast powtórzyć ładnie: „der Bleistift” (ołówek), powiedział na cały głos: „shut the fuck up” (wyrażenie nieco mocniejsze od naszego: „stul pysk”. Może: „stul, kurwa, pysk”, oddałoby lepiej moc owego związku frazeologicznego.) Ponieważ wyrażeń takich na lekcji języka myślicieli i poetów tolerować nie sposób, kumpel mój sięgnął po pomoc stojących wyżej od niego organów dyscyplinujących (dyrekcji) i w rezulatacie wygadany młodzieniec został na trzy dni zawieszony, bez prawa pokazywania się w tym czasie w szkole. Nie wdając się w dywagacje, czy tego typu kara to dla takiego „elementu” faktycznie kara, czy raczej nagroda, przejdźmy do dnia jego powrotu i lekcji niemieckiego. Mój kumpel, wchodząc do klasy, zauważył na biurku kartkę papieru. Podszedł bliżej, i przeczytał: „Suck the dick and die, Mr. …tu nazwisko mojego kumpla” („Ssij fiuta i zdychaj”).  

Żona faceta od harmonijki ustnej, pracownica naukowa jednego z lepszych tutejszych uniwersytetów, przekonywała mojego kolegę, żeby może się tak łatwo nie poddawał i spróbował znaleźć pracę w jakiejś, należącej do naprawdę dobrego dystryktu szkole. – Tamte dzieciaki są pod odpowiednią presją rodziców. Oczywiście żadna szkoła nie jest idealna i tamci uczniowie też mają problemy. Pewnie najpoważniejszym z nich są, od czasu do czasu realizowane, myśli samobójcze…

Sezon świąteczny zaczyna się w Hameryce co roku w ostatni czwartek listopada indorem. Ze względu na rodzinny charakter ptasiego dnia i znaczenie obiadokolacji w której pieczony olbrzym odgrywa główne danie, Święto Dziękczynienia pełni tu podobną rolę, jak w Polszcze Wigilia. Ludzie przejeżdżają ogrome dystanse żeby być z bliskimi. Jest (ma być) miło, ciepło, życzliwie, familijnie.

Co prawda kilka Mikołajów i bałwanów zaobserwować można jeszcze zanim zdążyło się być wdzięcznym, główne natarcie rozwija się jednak już po miłym święcie. Początek grudnia i nie ma litości – żadne wyższe uczucia, żadne rodzinne ciepło, żadne sympatyczne nastroje – tylko reklamy, kupowanie, durne piosenki, jeszcze głupsze reklamy, kupowanie, dekoracje kiczowate nawet jak na standarty choinkowe, idiotyczne reklamy, piosenki już wylewają się człowiekowi uszami, kupowanie, kretyńskie reklamy, kupowanie, idiotyczne piosenki, znikąd pomocy i donikąd ucieczki, reklamy, piosenki, kupowanie, dekoracje, piosenki, reklamy… aaaaaaaaa!!!! NIENAWIDZĘ HAMERYKAŃSKIEGO BOŻEGO NARODZENIAAAAAA!!!!

Nieprawda. Z Bożym Narodzeniem ten zajob nie ma nic wspólnego. To jest X-MAS.

I tej wersji będziemy się trzymać.

I proszę mi wierzyć – przedświąteczny zajob w Polszcze i Europie Środkowej niczym się ma do tego festiwalu upierdliwości i złego gustu.

***

Jakżeś trafił(a) między wrony…  Użyjmy żywota na ile sytuacja pozwala. Poleźliśmy wczoraj na pierwszą w tym sezonie imprezę z cyklu X-mas party. Nie chciało się nam ruszać z domu jak nie wiem co. Byłam jakaś taka na wodzie budowana, bo to te pieprzone choinki i światełka jakoś mi się tak z barszczem kojarzą, a barszczu znowu w tym roku nie będzie, to już piąty raz pod rząd barszczu nie będzie (bo tej własnej produkcji z tortelini w roli uszek to liczyć nie mogę, bo jedzony z nowoczesnych miseczek a nie serwisu z lat trzydziestych, co to ręce się człowiekowi pocą, jak bierze do rąk taki talerz, bo całe życie mu mówili, żeby nie ruszał(a), bo rozbije…) Ale stwierdziłam, że trzeba iść. Impreza organizowana przez prawie-że-nieformalny klub niemieckojęzyczny. Raz w tygodniu spotyka się kto chce w pewnej knajpie w mieście i rozmawia sobie po niemiecku i pije piwo albo colę. Atmosfera niewymuszona i takaż impreza. A zebrało się wszystkiego ponad sto osób! Grzane wino zadziałało katarystycznie (to mojej produkcji przymiotnik od słowa: katharsis, jak ktoś zna lepszy, to niech mi podpowie). Jak zwykle kiedy mój organizm ma do czynienia z większą ilością alkoholu wpadłam w doskonały nastrój, trudny do zniesienia dla otoczenia, ale ponieważ było dużo ludzi dookoła, to trochę odciążyli Mojego, który dobrym człowiekiem jest i za kierowcę dla wyznawczyni zimowego Dionizosa robi.

Następna impreza będzie w Centrum (językowym), a ponieważ jedzenie zamawia mój szef, który ma obsesję pod tytułem: tylko żeby niczego nie było za mało, stoły się bedą uginały. Fajny jest. Bardzo dumnie obdzwania wszystkich i zapraszając życzy "Merry Christmas!" (Wesołego Bożego Narodzenia). Na delikatną uwagę kogoś bardziej przestrzegającego wymogów poprawności politycznej, że powinien właściwie mówić "Happy Holidays!" (Wesołych Świąt), żeby nie narażać się nie-chrześcijanom, odpowiada zarykując się ze śmiechu (i zgodnie z prawdą): "ale ja jestem Żydem i ja mogę wszystkim życzyć Merry Christmas, Christmas, Christmaaaaaas!"

Dzień później będzie impreza w pracy Mojego – na tą pójdziemy w garniturach i pod krawatami. Wymóg ten przypomina mi imprezy w mojej dawnej fabryce w Warszawie, kiedy to ku własnemu obrzydzeniu musiałam kupić sobie długą kieckę wieczorową. Ale poza tym atmosfera będzie na szczęście zupełnie inna.

I tak jedząc i pijąc, tudzież się weseląc dociągniemy do magicznego wieczoru 24 grudnia, kiedy to nawet gdybym upadła na głowę i własnoręcznie ulepiła uszka z prawdziwków, barszcz nie będzie się liczył, bo nie wystygnie nalany w (przecież ogrzaną!) wazę od zdekompletowanego serwisu z lat trzydziestych.

Nie lubię dalekosiężnych planów, ale chyba trzeba będzie w nadchodzącym sierpniu zarezerwować grudniowe bilety do Królewskiego Miasta…

Moja praca mieści się przy eleganckiej ulicy w Centrum Wielkiego Hamerykańskiego Miasta, na nastym piętrze budynku z początku ubiegłego wieku. Od stacji kolejki podmiejskiej idę spacerkiem kilka minut, z rozwianym włosem biegnę mniej niż kilka minut. Po drodze mijam bezdomnych na ich zimowych kwaterach – kratach przez które wylatuje ciepłe powietrze z metra. Posiedzą tak do wiosny, kiedy to zrobi się cieplej i będą mogli wrócić na zadbany skwer otoczony najdroższymi budynkami mieszkalnymi w całym stanie.

Czekając ostatnio na windę w wymuskanym holu art deco spotkałam dużego rudego pudla z sympatyczną właścicielką. Pudel miał na sobie fioletowy sweter, co wywołało przychylnie żartobliwy komentarz portiera. Już w windzie właścicielka poczuła się w obowiązku wyjaśnienia, dlaczego ubiera pudla: "ona jest na chemioterapii i straciła dużo sierści". Zrobiło mi się żal chorej na raka suczki i poskrobałam ją po głowie. "Ona nie ma języka" – brzmiała kolejna radosna nowina. No Jurand ze Spychowa, normalnie, tyle, że jeszcze widzi. "To jak pani ją karmi?" – "Najpierw była karmiona przez rurkę, ale teraz nauczyła się tak podrzucać głową, ze rozgotowane kawałki kurczaka od razu wpadają jej do gardła" – i właścicielka demonstruje zarzucając własną czupryną.

Owinięci w kołdry bezdomni i kaleki pudel na kosztującej krocie chemioterapii – produkty jednego i tego samego społeczeństwa, w którym najważniejsze jest indywidualne dążenie do własnego szczęścia.

W Hameryce nie obchodzi się Wszystkich Świętych. Zresztą rozświetlone milionami ogników cmentarze na których 1 listopada spotyka się wszystkich żywych i zmarłych Krewnych i Znajomych jest specjalnością polską. Podobno nawet zagraniczni etnolodzy przyjeżdżają, żeby ten zwyczaj studiować. Hamerykanie słyszeli jednak najwyraźniej coś o śmierci i jej powiązaniach z późną jesienią, a ponieważ nade wszystko (nade zadumę, nade smutek i nade żałobę) cenią sobie zabawę, rozwinęli tu nową, świecką tradycję, czyli Halloween.

Zaczyna się od przystrajania domów. O ile wszechobecne dynie możnaby jeszcze podciągnąć pod obyczaje jesienne, o tyle podświetlane, wypełniane powietrzem duchy, czarownice i czarne koty jednoznacznie wskazuję na kontakty z zaświatami. W tym roku moi dalsi sąsiedzi wystawili na ganek olbrzymiego (tak ze 3-metrowego) nadmuchanego czarnego kota, wspartego przednimi łapami o nadmuchiwaną dynię o średnicy tak na oko półtora metra. Czy można się dziwić, żę przejeżdżając tamtędy zatrzymałam samochód i otwarłam usta z zachwytu?

31. października, a najczęściej w sobotę dzień ten poprzedzającą, urządza się tu Halloweeen Party. Dom, w którym impreza ma miejsce, ma wystrój trumienny, z każdego kąta wygląda kościotrup, zaciemnione wnętrze wypałnia zielonkawa poświata lub blask świec. Całość opleciona pajęczynami ma robić wrażenie jak najbardziej niesamowite. Ponieważ jest to zabawa w stylu hamerykańskim, tańce są raczej rzadkością, aktywność ogranicza się przeważnie do jedzenia i rozmów. Jedynie dzieci robią użytek z niecodziennej scenografii i pohukując biegają po domu strasząc się nawzajem.

To dzieci są też bohaterami wieczoru Halloween, czyli w wigilię Wszystkich Świętych. Przebierają się w najrozmaitsze, najczęściej strachowo-duchowe kostiumy i z nastaniem zmierzchu chodzą od domu od domu wołając trick or treat! I nastawiają plastikowe halloweenowe pojemniki w które wrzuca się im czekoladki. Jeśli zapomnieliśmy nakupić snikersów i hershey’s, nie zapalamy światła nad drzwiami i uduchowiona dziatwa omija nasze lokum. Całkiem małe dzieci robią obchód pod eskortą często także przebranych rodziców, a nastolatki powoli powinny rezygnować z czekoladowych żniw. Największą aktywność obserwuje się między godziną 19 a 20. Później dzieci idą spać.

W Wielkim Hamerykańskim Mieście organizowane są parady wampirów, 31 października sprzedawcy w wielu sklepach noszą kostiumy, na ulicach też spotkać można zmaterializowane duchy właściwie przez cały dzień.

Jest to dość miły sposób na odpędzenie jesiennej chandry. Bo skończyć z niepotrzebną śmiercią jak na razie się Hamerykanom nie udaje: w tegoroczne Halloween, w czasie porannego obchodu zastrzelony został policjant – wszedł do Dunkin Donuts (taki tutejszy rodzaj cukierni) akurat w czasie napadu. Bandyta strzelił do niego uciekając. Nie znaleziono go do tej pory. Był to już trzeci policjant zastrzelony od niedzieli w Wielkim Hamerykańskim Mieście. W tym roku Halloween przypadało w środę…