O. jest w wieku  lekko emerytalnym. W  Centrum (Językowym) poducza cudzoziemców angielskiego. Z (pierwszego) wykształcenia jest inżynierem. Pochodząc z Maine, odpowiednik naszych studiów politechnicznych skończył w Bostonie. Zaczął pracować w zawodzie, a potem został oficerem marynarki i przeniół się z żoną i pierwszym dzieckiem do Południowej Karoliny (proszę sprawdzać na mapie, bo wędrówki O. robią wrażenie). W marynarce wypełniał zadania zgodne ze swoim wykształceniem, jak twierdzi. Urodziło mu się drugie dziecko, przenieśli go do Kalifornii, potem do Misouri, Północnej Dakoty (o ile dobrze pamiętam, ale chyba to była Północna, nie Południowa) i znowu na Środkowy Zachód, czyli w Środek Niczego. Rodziły mu się kolejne dzieci. W Środku Niczego zdobył kolejny zawód – został pastorem. Jako pastor pracował w Kalifornii, w kilku parafiach (przeprowadzki). Pastorowanie też nie okazało się jednak zawodem jego życia, bo wrócił do szeroko rozumianej techniki. Ponieważ elektrykiem został zbyt późno, raczej nie ma już szans na zostanie niczyim prezydentem. Z Kalifornii wrócili na Wschodnie Wybrzeże przeprowadzając się kilkukrotnie z Pensylwanii do New Jersej, Delaware, znowu Pensylwanii… Utrzymuje, że jak dotąd przeprowadzał się w życiu trzydzieści razy. Kiedy dał sobie spokój z kablami i śrubokrętami, został nauczycielem. Najbardziej lubi uczyć dorosłych. Na wypadek włamania (mieszka w bardzo dobrej i bezpiecznej okolicy – opinia moja) ma w domu dwie spluwy. Jak wielu Hamerykanów pije hektolitry kawy (tyle, że w Centrum po europejsku mocna kawa chyba niekoniecznie dobrze mu robi). Ma sześcioro dorosłych dzieci, sztuczne kolano i przeszedł dwa zawały. Z wszystkich miejsc w których mieszkał, Pensylwania najbardziej mu sie podoba, bo nie jest ani za gorąco, ani za zimno (opinia O.), ludzie mili, no i znaleźli kościół, w którym się dobrze czują (kościoły odgrywają w życiu wielu Hamerykanów rolę ośrodka społecznego o wadze nawet w Polsce dla większości ludzi niezrozumiałej). Ostatnio był jednak trochę przybity, po pastor z tego kościoła: a)okazał się gejem, b) zgarnął kasę (równowartość małego domku jednorodzinnego) i wypruł na Florydę. Zaciętość, z jaką O. mówi o byłym pastorze: "mam nadzieję, że zgnije w więzieniu", daje wiele do myślenia. Nie jestem w stanie ocenić, który z punktów: a), czy b) doprowadza O. do większego szału, a zapytać się nie odważyłam (strzelać mnie co prawda na PO nieźle nauczyli, ale pukawki takowoż nie posiadam…)

Przyszlam wczoraj rano do Centrum (Jezykowego) i zobaczylam, ze jeden z naszych uczniow ma czolo ciemnosine. Juz juz mialam zapytac, gdzie sie tak urzadzil, ale ktos mnie zagadal i nie zapytalam.

W poludnie wyszlam na miasto i zobaczylam na ulicy ludzi z czarnymi krzyzami wymalowanymi na czolach. I to wcale nie byli satanisci! Po chwili intensywnego wysilku umyslowego skojarzylam wreszcie, ze to najpewniej chodzi o Popielec. Zapytalam znajoma tubylke, ktora to religia takie ma dziwaczne obyczaje. No i sie dowiedzialam, ze to tutejsi katolicy…

Wieczorem dalej prowadzilam dochodzenie i przepytalam znajomego Irlandczyka na okolicznosc znakow malowanych na fizjonomiach wiernych w Srode Popielcowa. Okazalo sie, ze na Zielonej Wyspie tez maluja sobie czarne krzyze. Musze przyznac, ze ciekawie to wyglada i zywcem nasuwa skojarzenia z mrokami sredniowiecza…

A mowia, ze polski katolicyzm zacofany (LOL)!

Baaardzo duza miedzynarodowa firma, niezle stojaca w notowaniach wszelkich. Wieczorem w knajpie jedna pracujaca tam od kilku lat pani ma dol i zwierza sie drugiej pracujacej tam pani, ze boi sie, ze ja wywala (wywalic powinni byli ja juz dawno, bo za glupia jest na stanowisko, ktore zajmuje). Pani wysluchujaca dobrym jest czlowiekiem, wiec “nasyla” na nia wspolnego szefa (wszystkie osoby w okolicach trzydziestki), zeby ja podtrzymal na duchu. Szef, znany z bezposredniego obejscia, rzuca smiejac sie: – nie boj sie, nikt cie nie wyrzuci, jakbysmy chcieli, tobysmy cie juz dawno wywaliliJ Nastepnie z wlasnej kasy placi za napitki uczestnikow biesiady.

Na drugi dzien wedruje na dywanik. Pani Co To Wczoraj Miala Dol poskarzyla sie w kadrach. I kadry reaguja. Jak mogl sie tak odezwac? Co to za pomysly? To nie jest sposob, w jaki mozna traktowac pracownika! Itd. itp.

Dlaczego kurwy po prostu nie wyrzuca? Bo ona pojdzie do sadu. Pracuje w firmie juz od szesciu lat i do tej pory nikt nic do niej nie mial. Zeby uniknac placenia odszkodowania w wysokosci 300 000 (trzystu tysiecy) dolarow za nieuzasadnione wyrzucenie, firma musialaby udowodnic przed sadem, ze pani jest niekompetenta. A to podobno trudne zwazywszy, ze do tej pory skarg na nia nie bylo. Fakt, firma sama sobie winna, trzeba bylo nierobow (bo takich jest tam niestety wiecej) wywalic juz dawno – zanim sie zasiedzieli i nabrali szans przed ewentualnym sadem.

Czy sie stoi, czy sie lezy… – w krwiozerczym kapitalizmie udaje sie to czasem lepiej niz w panstwie najbardziej opiekunczym…

Drążąc temat kontrastów. Rozmowa z miejscowymi zeszła na Małe Hamerykańskie Miasteczko. Jest źle. Nie zawsze tak było. Nie? Ano nie. Jeszcze w kilka lat po wojnie (II światowej) można tam było spokojnie ulicami chodzić, większe zakupy robiło się jak nie w Wielkim Hamerykańskim Mieście, to właśnie tam. Ekskluzywna ta okolica nie była nigdy, ot, przemysłowa miejscowość, ludność pod względem kolorów wymieszana, głównie robotnicza. No to co się stało?

Jeden z moich rozmówców opisał zapamiętaną z dzieciństwa scenę. Wracając z ojcem z zakupów czekali na peronie na podmiejski pociąg. Na jeden z sąsiednich torów wjechał dalekobieżny skład, dobrze pilnowany. Na schludnych drewnianych ławkach siedzieli w nim pozbierani z „frontów całego świata” niemieccy jeńcy. W tym samym czasie na inny tor wtoczył się pociąg z przeciwnego kierunku. W niemożebnie brudnych, cuchnących na odległość bydlęcych wagonach przyjechali nim czarni mieszkańcy Głębokiego Południa. Nie umiejący czytać ani pisać, zatrudniani do prac typu łopata-ziemia. Bez żadnego wykształcenia, bez perspektyw zostali tam, gdzie ich, nie troszcząc się o nich dalej, wysadzono – w Małym Hamerykańskim Miasteczku.