Przejęci wizją niespotykanej, jak na wybory w środku kadencji prezydenckiej, frekwencji, zerwaliśmy się dobrze przed świtem, aby zdążyć do kolejki jeszcze przed otwarciem lokalu wyborczego. Wiem, że są ludzie, którym może się to skojarzyć z ustawianiem się po bułki przed zamkniętym sklepem we wczesnych latach osiemdziesiątych. Teraz mamy nowe stulecie, inny kontynent i gdy docieramy na miejsce, przed nami, w listopadowej, burej mżawce, stoi już ponad trzydzieści osób. W ciągu kilku kolejnych minut kolejka zwiększa się do pięćdziesięciu czynnych uczestników procesu demokratycznego. Punktualnie o siódmej otwierają się drzwi i spokojnie, jak to w Hameryce, bez pchania i popychania, sznurek ludzi wchodzi do budynku kościoła baptystów. Oprócz szkół, remiz strażackich i tym podobnych budynków użyteczności publicznej, wiele kościołów różnych wyznań gości tutaj lokale wyborcze. W tym kontekście lęk tutejszych obrońców białej rasy przed przeniesieniem wyborów na niedzielę, bo wtedy Afroamerykanie poszliby głosować prosto z mszy i zmietli rasistowskie wstecznictwo, nabiera dodatkowego uzasadnienia.

W holu siedzi komisja, podchodzę do stolika wydającego karty do głosowania osobom o nazwisku zaczynającym się na moją literę, sprawdzają mi prawo jazdy – w Hameryce nie ma dowodów osobistych i najczęściej używanym do identyfikacji dokumentem jest prawo jazdy. Można też oczywiście wylegitymować się np. paszportem USA, ale prawie nikt tego nie robi. – Podpisuję listę i dostaję kartę do głosowania – wielką płachtę wydrukowaną na sztywnym papierze. Zależnie od miejsca w którym głosujemy, może to być jedna lub więcej stron. Czasem na odwrocie znajduje się pytanie referendalne – np. tym razem w niektórych stanach mieszkańcy mogli zdecydować, czy chcą legalizacji marihuany. (Niestety, tu gdzie mieszkam nie dano nam jeszcze tego wyboru, kwestia czasu, jak mniemam).

Idę do kabiny – szumna nazwa, jest to rodzaj wysokiego, osłoniętego z trzech stron i od góry stoliczka, przy którym staje się trochę jak przy bankomacie. Można zakreślić wybraną partię, albo poszczególnych kandydatów. Głosowanie tylko teoretycznie jest tajne, bo bez problemu można podpatrzeć, co maluje osoba przy sąsiednim stoliczku. Nikt zresztą się specjalnie ze swoimi wyborami nie kryje. Po dokonaniu wyboru ustawiam się w następnej kolejce – do maszyny, obsługiwanej przez członka komisji wyborczej, a wyglądającej jak ogromna, iście hamerykańska niszczarka do dokumentów. Gdy przychodzi moja kolej, kładę na niej moją kartę „twarzą do dołu”, a ta wsysa ją, nie wydając jednakże charakterystycznego niszczarkowego warkotu, co nieco mnie uspokaja. Sięgam jeszcze po znaczek „I voted” (Głosowałam), przyczepiam go sobie do kurtki i bardzo z siebie zadowolona wychodzę na zewnątrz.

Moje zadowolenie wzrasta jeszcze następnego dnia, gdy okazuje się, że wszyscy moi kandydaci do parlamentu i władz lokalnych zostają wybrani. W tym startująca pierwszy raz reprezentantka do Kongresu, która odbiera stanowisko zajmowane do tej pory przez pana z partii oględnie mówiąc, nieco zbyt konserwatywnej. Rewolucja jest kobietą. I tej wersji będę się trzymać.

W polskich niedzielnych wyborach, ponieważ są to wybory samorządowe a nie parlamentarne, jako że przebywam za granicą, wziąć udziału nie mogę. Ograniczyć się więc tylko muszę do uprzejmej prośby o powstrzymanie tego obłędu, z którym mamy do czynienia od blisko trzech  lat.

W listopadzie za to, a dokładniej we wtorek, 6-go, będę mogła spełnić obywatelski obowiązek w Hameryce. Wybory hamerykańskie odbywają się mianowicie we wtorki. Siła tradycji, podtrzymywana siłą bezwładu, a także, jak utrzymują krytycy obecnego stanu rzeczy, strachem sił konserwatywnych, że przeniesienie ich na dzień dla większości obywateli wolny, czyli niedzielę, poskutkowałoby zwiększoną frekwencją wyborczą. Wielu Czarnych Hamerykanów mogłoby się bowiem udać do urn prosto z kościołów, w których zapewne zostaliby skutecznie zmotywowani do głosowania, tyle, że bynajmniej nie na siły konserwatywne. 

Sytuacja polityczna po zamieszkiwanej przeze mnie stronie oceanu jest, jak to ujął wczoraj pewien dziennikarz, rozwojowa. Już w zeszłym roku, w ramach realizowania hasła, że nic o nas bez nas, zdecydowałam się rozpocząć proces, mający mi dać tutejsze prawa wyborcze. Zakończył się on sukcesem i za kilka miesięcy wezmę czynny udział w tym, co zapowiada się jako bardzo emocjonujące wybory.

W każdym tutejszym urzędzie państwowym, na ścianie wisi portret aktualnie urzędującego prezydenta. Formalności wymagały mojej wizyty w takowym urzędzie, znajdującym się w Wielkim Hamerykańskim Mieście. Po przejściu bramki jak na lotnisku, weszłam do wielkiej poczekalni, mogącej bez problemu pomieścić ze dwieście osób, w trzech czwartych wypełnionej ludźmi. Usiadłam i, czekając na swoją kolejkę, rozejrzałam się dookoła. Dopiero po dobrych kilku minutach zauważyłam zdjęcie aktualnie urzędującego. Oprawione w niewidoczne niemalże ramki, miało rozmiary co prawda nie znaczka pocztowego, ale niewiele większe od zeszytu do matematyki z podstawówki. Urzędnicy Wielkiego Hamerykańskiego Miasta, zdewastowani, jak w większości tutejszych miast, wynikiem wyborów dwa lata temu, zamówili widać najmniejszy dopuszczalny portret, zadbali o skromną oprawę i nienarzucające się miejsce na ścianie. Nie jest on upstrzony przez muchy tak, jak ten u w szwejkowej gospodzie, pewnie tylko dlatego, że w tego typu budynkach się tu okien nie otwiera, bo jest klimatyzacja. A szkoda, nie ma to wszak jak świeże powietrze.

Dzielny wojak Szwejk przyszedł do Kaczalnka, a ten mu pokazuje rysunek, na którym sądy są na niebiesko, prokuratura na czerwono, a trybunał konstytucyjny na żółto i mówi – popatrz, to na niebiesko, czerwono i żółto jest nasze, nikt nam nie podskoczy. Na to Szwejk – u nas w Pradze, na Małej Stranie żyła stara Havrankova. Miała ona trzy nocniki: niebieski, czerwony i żółty. – I co dalej? – pyta Kaczalnik. – Jak przyszło co do czego to się na schodach zesrała – odpowiedział Szwejk.* 

Jakiego to, rychłego, końca samodzierżawców sobie i Państwu życzę.

A tymczasem, mając przed oczami Georga Cloony w filmie z 2005 roku – Good night and good luck.

* Przypowieść przeczytana w komentarzach Gazety Wyborczej. Niestety nie pamiętam nicka autora.